Określenie radiestezja pochodzi od łacińskiego słowa radiato, oznaczającego promieniowanie, oraz greckiego słowa aesthesia – wrażliwość. Promieniowanie obejmuje wszystkie formy oddziaływania na odległość w czasie i przestrzeni, niedające się zweryfikować zwykłymi umiejętnościami zmysłowymi. Istnieją też inne określenia tej dziedziny: rabdomancja, geomancja lub różdżkarstwo.
Potencjał energetyczny człowieka oraz homeostaza organizmu zależą w dużej mierze od otoczenia, w którym funkcjonujemy. Przestrzeń wokół nas potrafi szkodzić i powodować wiele dolegliwości. Jest dużo elementów, które na to się składają. Obserwujemy negatywny wpływ na funkcjonowanie naszego ciała spowodowany przez oddziaływanie cieków wodnych, siatki geopatycznej, plam radioaktywnych, deformacji terenu, zanieczyszczeń czy złóż podziemnych. To są naturalne źródła promieniowania, ale człowiek tworzy coraz to nowe źródła, zawłaszczając praktycznie całą przestrzeń poprzez sieci radiowe wszelkich częstotliwości, nadajniki umieszczane w każdym sprzęcie komunikacyjnym i AGD. Smog elektromagnetyczny jest wszędzie wokół nas. Do tego dochodzi oddziaływanie wszelkich związków chemicznych zawartych w meblach, elementach wykończenia wnętrz, farbach, lakierach i kosmetykach.
Ważne jest, aby ograniczyć negatywny wpływ szkodliwych promieniowań na nasz organizm. W tym celu bada się radiestezyjnie pomieszczenia stałego przebywania i wyznacza obszary korzystne i niekorzystne dla stałej obecności człowieka.
Historyczni różdżkarze od wieków odnajdywali miejsca negatywne, wyszukiwali dogodne miejsca na dom czy wskazywali miejsce kopania studni. Różdżkarz żył praktycznie w każdej wiosce. Radiestezję stosowali Chińczycy ponad 2000 lat przed naszą erą. Udokumentowane są zapisy i ryciny z cesarzem Yu uprawiającym tę sztukę. W Egipcie Kleopatra korzystała z usług przynajmniej dwóch różdżkarzy, a w grobowcach faraonów odnaleziono pierwsze wahadła. Na ścianach zachowało się wiele obrazów kapłanów z różdżkami w rękach. Homer nazywa radiestezję rabdomancją (po grecku ράβδος / rávdos oznacza różdżkę). To samo słowo jest nadal używane w języku włoskim na określenie radiestezji.
W swoim monumentalnym dziele Odyseja Homer nazwał kaduceuszem różdżkę, która została przekazana przez Apolla (lub Hermesa) Asklepiosowi, starożytnemu greckiemu bogu uzdrawiania. Ta mistyczna, legendarna laska ze splecionymi wężami stała się uniwersalnym symbolem uzdrawiania, używanym przez stowarzyszenia medyczne na całym świecie. Rzymianie przed rozbiciem obozu obserwowali zachowanie psów, które doskonale odnajdywały miejsca zdrowe radiestezyjnie. Znajdujemy też wiele przekazów w Starym Testamencie, choćby wzmiankę o lasce Mojżesza. W Europie istniało i do dziś działa wiele szkół radiestezji. Jest dostępna niezmiernie bogata literatura. Prowadzone są szkolenia, kursy i warsztaty, na których można praktycznie doskonalić się w tej dziedzinie.
Dziś potrafimy zbadać i narysować mapę obszaru oraz pomieszczeń, z uwzględnieniem dogodnych i niedogodnych przestrzeni. Możemy zaproponować przestawienie podstawowych mebli w domu w celu ominięcia złych miejsc lub ułożyć odpromienniki czy harmonizatory (ekrany) w celu poprawienia energii w przestrzeni życiowej. Szczególnie dotyczy to miejsc do spania i pracy.
Badania przestrzeni wykonuje się przy pomocy narzędzi radiestezyjnych i biometrów w terenie. Wybitni radiesteci posiadają dar mierzenia zadrażnień na odległość, używają do tego tak zwanej teleradiestezji. Oznacza to, że mogą skanować teren bez obecności na miejscu, a tylko korzystając z map lub rysunków.